สด

ดูเหมือนเราจะเป็นคนขี้เกียจจริงๆ

ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ก็เขียนหนังสือสม่ำเสมอไม่ได้สักที

บางคนบอกว่าเขียนหนังสือต้องใช้อารมณ์  นักเขียนที่ยิ่งใหญ่หลายคนต่างก็ต้องอาศัยอารมณ์

โดยใช้ปัจจัยอื่นๆมาช่วยบิ้วท์  ทั้งบรรยากาศ  เหตุการณ์ที่พบเจอ  หรือการไปเสาะแสวงหาแรงบันดาลใจ

ซึ่งตอนเด็กๆเราก็หยิบเหตุผลนี้มาเป็นข้ออ้างตลอด  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาถูกครูบอกให้เขียนเรียงความในเวลาจำกัด

มาตอนนี้ก็ไม่ได้ว่าเปลี่ยนความคิดไปสิ้นเชิงหรอกนะ

อารมณ์มีส่วนสำคัญในการเขียนมาก 

อย่างตัวเราเองชอบเขียนหนังสือตอนกลางคืน  เงียบๆ  ตอนที่คนอื่นนอนหมดแล้ว

ไม่รู้ว่าอุปาทานไปเองรึเปล่า    แต่เขียนตอนกลางคืนทีไรรู้สึกว่ามันดีกว่ารีดออกมาตอนกลางวันอยู่บ่อยๆ

กลางคืนเหมือนเป็นช่วงเวลาที่เราตกตะกอน  ความคิดต่อเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในรอบวันมารวมตัวกันอย่างช้าๆ

แล้วค่อยๆนอนก้น  จนสามารถจะกลั่นเรื่องที่อยากจะเขียนมากที่สุดออกมาได้

เรื่องอุปกรณ์ในการเขียนนี่เหมือนกัน

และคิดว่าไม่ใช่แค่เราคนเดียวด้วยที่เป็น  เพราะเท่าที่รู้ก็มีนักเขียนหลายคนที่ต้องร่างต้นฉบับด้วยดินสอก่อน

เราเองก็เหมือนกัน  ได้จับดินสอทีไรรู้สึกมันลื่นไหลบอกไม่ถูก  รู้สึกว่ามันไม่ต้องเกร็ง  เขียนไปเลย  ยังไงก็ลบได้

ดินสอให้ความรู้สึกบ้านๆ แบบเป็นกันเองกับเรา

แต่เวลาใช้คอมพิวเตอร์  เราจะรู้สึกเป็นทางการขึ้นมาทันที 

 เวลาที่ใช้ในการคิดว่าจะเขียนอะไรดูจะมากกว่า  แถมบางครั้งก็ยังพิมพ์ไม่ทันใจตัวเองด้วย

งานเกือบทุกชิ้นของเราจึงต้องผ่านการร่างด้วยดินสอก่อนจึงจะกลายร่างเป็นตัวอักษรสวยงามบนหน้าจอ

ดังนั้นแต่ละชิ้นก็ใช้เวลานานกว่าการพิมพ์ด้วยคอมพิวเตอร์ไปเลยมากพอสมควร

และที่สำคัญมันช่างเป็นไลฟ์สไตล์ที่ไม่เหมาะกับการเขียนบล็อกเอาซะเลย

ถึงเราจะยอมรับว่าอารมณ์มีส่วนสำคัญแต่ก็ไม่ใช่ว่าหากขาดมันแล้วเราจะเขียนไม่ได้

เราเพิ่งค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ว่าถ้าเราใส่ใจสิ่งรอบตัวและสะสมมันไว้มากๆ

ไม่ว่าจะด้วยการจด  หรือการจำ

ถึงเวลาเราจะมีเรื่องราวหลากหลายต่อแถวเรียงรายให้เขียน

โดยไม่ต้องมานั่งนึกแทบบ้า  หรือรอเวลาที่มีอารมณ์

เราลองจดเรื่องที่แวบผ่านเข้ามาในหัวที่เราอยากเขียนในแต่ละวันไว้

ตกกลางคืนก็เอามาดู  เจอเรื่องที่อยากเขียนตั้งมากมาย  ก็แค่เลือกเขียนเรื่องที่อยากเขียนที่สุดก่อน

นี่ก็เป็นอีกบทพิสูจน์ที่เราไม่ต้องนั่งสร้างอารมณ์ 

เพราะอารมณ์อยากเขียนเรื่องนี้มันเกิดไปแล้ว  และมีแต่จะหายไปถ้าไม่รีบเขียน

การค้นพบเล็กๆของเราครั้งนี้  ก็ทำให้เรายืนยันกับตัวเองได้ว่า

"จริงๆแล้วมันไม่มีข้ออ้างใดๆที่จะไม่เขียน"

อารมณ์เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดงานเขียนก็จริงแต่ก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่จะผลัดวันเวลาที่จะลงมือเขียนออกไป

และอีกสิ่งที่เราค้นพบจากการเขียนครั้งนี้ก็คือว่า 

การกดแป้นตัวอักษรไปตามความคิดอย่างรวดเร็วโดยไม่ผ่านการจับดินสอร่างมาก่อน

ดูไปดูมาอีกที  ก็ได้ความสดดีไปอีกแบบเหมือนกัน

~ โดย madamworld บน thUTCp39UTC289UTC1828pm0709 19, 2007.